Zaad

De zomer lijkt voorbij. Het licht is dof, diffuus, vol met zand en zaad. Ik zie de kleuren ouder worden, het frisse blad aan bomen en struiken verstoft, versombert, alsof het groen weet dat het bruin wordt straks en afvalt, met de wind meewaait en daarna langzaamaan verrot, verdwijnt in humus, in grond, waar het wordt gegeten, uitgepoept en met veel geluk daarna weer opgeslurpt door een zaadje, dat als het weer warmer wordt als fris ontluikend groen de hele cyclus zal doorlopen om als de zomer op haar einde loopt langzaam dof te worden, grauw, onzeker, tot de wind, tot de kou of tot een kind dat langsloopt het terloops in het voorbijgaan knakt.