Categorieën
Geen categorie

Lok

In een ondiepe beek staat een eend. Ik tuur wat in de verte en luister naar het vallende water en het kabbelen van de stroom. Als ik opnieuw kijk, staat de eend er nog steeds. Onbewogen. Stil. Het lijkt een lokeend. Maar het ontgaat me waarom er op die plek een lokeend zou staan. Ik zit op het talud en wacht. Kijk. Wacht. Bevries in mijn houding. Zit. Kijk. Wacht. Als een lokpeter.

Categorieën
Geen categorie

Zucht

Dan ineens het gevoel dat ik verdwaal. Zoek houvast bij een zuchtje wind, het ruisen van een beekje links van mij waar ik het rechts verwachtte, de brom van auto’s in de verte, een lichte vlek tussen de zware wolken waar ik het zuiden zou vermoeden. Te onzeker om te kunnen geloven wat ik denk te horen en beredeneren kan, draai ik om. Zoek hetzelfde pad terug. Langs dode bomen, de geur van paddenstoelen, een bos met rechte stammen. Maar herkennen doe ik niets. De achterkant van dingen veranderd in een voorkant. Op de heenweg ongezien en nu verwarrend vreemd en onbekend. Ik inspecteer het pad, maar sporen dat ik hier een uur geleden ook al liep, zijn niet te vinden. In mijn lichte schoenen ga ik afdrukloos een bospad over. En denk te weten dat ik hier eerder al eens was.

Categorieën
Geen categorie

Hart

Over de rugleuning van een stoel ligt een in vieren gevouwen t-shirt. Ik zit een meter verderop aan tafel en kijk hoe de zon patronen tekent op de blauwe stof. Dan blijft mijn oog hangen op de halsopening van het shirtje. Want links ervan op de plek waar -als ik het draag- mijn hart zit, bolt het op. En valt weer plat. Bolt even op en valt weer plat. Bol. Plat. Bol. Plat. Bol. Plat. Alsof er onder de blauwe stof een hart klopt, of de stof zich het ritme van mijn hartslag herinnert. Het is een heerlijke nazomerdag. Door de openstaande schuifdeur waait soms een haast onmerkbaar windje.