47

‘Ik weet wie ik ben,’ hoor ik iemand zeggen. Ik ook, denk ik, tenminste: nu op deze leeftijd, met deze vrouw, met dit verleden, in dit huis, met dit inkomen, met deze dagindeling, met deze vrienden en kennissen, met deze bezigheden, met dit café in de buurt, met deze groene thee als favoriet, op deze schoenen, met deze auto, op deze dag, met deze bril, met dit verlangen, op deze bank, terwijl ik net een broodje kaas at en het buiten dertig graden is, de accu van mijn mobiel aangeeft voor 47 procent vol te zijn en mijn voeten nog warm zijn na het sporten van vanmorgen.