De parasol kraakt. Beter gezegd, het is niet de parasol die kraakt, maar de steel die in de voet steekt. En ook dat is niet nauwkeurig. Het is de wind die de parasol beweegt, waardoor de steel kraakt in de voet; de ruimte tussen de steel en de binnenkant van de opstaande voet net ruim genoeg om de parasol te laten bewegen in de wind. In de wind, die van achter het riet en de struiken over het terras waait en daar de parasol treft, waardoor de steel beweegt die, losjes in de voet gestoken, alle ruimte heeft om zacht te kraken als de vlaag voorbij trekt. Even krachtig klinkt het als het geluid van een vogel. Nee, niet een vogel. Even krachtig als de roep van de vink in een boom. In de zwarte els. Van de vink die hier leeft op dit erf, verstopt in de zwarte els die hier veel langer staat dan ik dit huis bewoon. Opnieuw kraakt de voet waarin de aluminium buis van de parasol bevestigd is. Misschien dat er zand in zit. Aarde van de akker waar nu maïs opschiet, maar waarvan de wind in het voorjaar grote wolken zand opblies die het terras en ook de open voet van de parasol ondergestoven hebben toen het stevig waaide en de vink nog niet in de zwarte els bivakkeerde en de els nog niet in het blad stond. Dat zand, dat de parasol laat kraken.
Categorieën