Vanaf de bank kijk ik naar de algemene beschouwingen. Steeds als er beeld is van de interruptiemicrofoon, zit in de achtergrond een man met een tic. Hij knijpt hard zijn ogen dicht en trekt tegelijkertijd zijn rechtermondhoek omhoog. Omdat ik heel open zit te luisteren, kan ik het niet laten om die tic ook te verkennen. Heel kort knijp ik hard mijn ogen dicht. En snap dat als ik het drie keer doe, ik verslaafd ben aan die beweging. Dan switcht het beeld naar de premier. Ook daar zit in de achtergrond een man die hard zijn ogen dichtknijpt. Even doe ik met hem mee. Het voelt heerlijk.
Categorieën