Categorieën
Geen categorie

Auch nicht

Samen met schilder Cor Sonke heb ik – vooral lopend – het grensgebied van Zuidoost-Drenthe verkent. Op zoek naar de verhalen van het landschap en de mensen. Wat dat oplevert zie en hoor je van 8 augustus tot 5 oktober 2020 in de expositie Grensgebied in het Centrum Beeldende Kunst in Emmen. De komende weken lees je hier alvast een voorproefje.

“Schokolade löst keine Probleme, aber ein Apfel tut das auch nicht ;-)” lees ik op haar profiel als we via de app een afspraak maken. Ik zie het als een opdracht en neem chokolade mee.

In haar linkerhand draagt ze een kippenei, met haar rechter trekt ze een grijze vuilcontainer die ze net bij de straat vandaan gehaald heeft. “Ja, Nederlanders zijn vaak wat later,” zegt ze, “en er is veel te doen in de tuin. Sorry.” En dat terwijl ik stipt op tijd ben omdat de Termin in Duitsland is.
“Kopje koffie? Want jullie beginnen toch altijd met een kopje koffie?”
Haar mobiel gaat over. Het is een bekend deuntje uit een Western. “Spiel mir das Lied vom Tod,” zegt ze, “niet om de boodschap hoor, ik vind het gewoon een heel mooi liedje.”

Ander taalgebied
Ik ben een buitenlander, ook al is de grens vlakbij. Dus meet ik alles af aan wat ik gewend ben, aan wat ik kent uit mijn eigen leven in mijn eigen land. Want hier in een ander taalgebied, met andere bouwstijlen, andere rituelen, andere kranten, andere structuren, andere meningen, een andere geschiedenis, is ineens alles anders. Hemelsbreed scheelt het nog geen kilometer.

“Jullie lopen twintig jaar voor,” zegt ze. “Neem nou internet en sociale media. Als je grensoverschrijdend mensen uitnodigt, reageren Nederlanders al binnen een paar minuten via de app en ze komen ook. Duitsers sturen na een paar dagen een formele mail als antwoord en willen dan een bevestiging dat hun mail goed is ontvangen en dat de uitnodiging nog steeds actueel is. Alleen dan komen ze!”

Stapje voor
“Ook op het gebied van natuurbeheer is Nederland ons een stapje voor. In Nederland is het al vanzelfsprekend dat de natuur in kwetsbare gebieden beschermd wordt. Daarnaast wordt er veel geld geïnvesteerd in aankoop van grond en natuurherstel. In Duitsland gaan we nu ook die kant op. Veengebieden die enkele jaren geleden nog geëxploiteerd werden, worden nu geleidelijk aan weer natter zodat de natuur zich kan herstellen. In Natuurpark Moor zie je daar mooie voorbeelden van.”

Om het gebied te ontsluiten wordt net als in Nederland een fiets- en wandelnetwerk aangelegd. Want ook onze Duitse buren spannen zich in om de natuur te beschermen en aantrekkelijke gebieden te creëren waar mensen kunnen ontspannen. Maar er is nog veel werk aan de winkel.

“Want mede door de klimaatverandering is het nodig om het water langer vast te houden in het gebied. En boven alles moeten we eraan werken om het landschap open te houden, anders wordt de heide uiteindelijk gewoon een berkenbos.”

Peter Veen

Categorieën
Geen categorie

Kodda

Samen met schilder Cor Sonke heb ik – vooral lopend – het grensgebied van Zuidoost-Drenthe verkent. Op zoek naar de verhalen van het landschap en de mensen. Wat dat oplevert zie en hoor je van 8 augustus tot 5 oktober 2020 in de expositie Grensgebied in het Centrum Beeldende Kunst in Emmen. De komende weken lees je hier alvast een voorproefje.

“Hun vakantie is voorbij,” zegt de boer. Hij maakt flinke hopen hooi en biks op een omheinde voederplaats. “Het zijn de laatste acht, de andere zestig koeien staan al binnen. Het gras raakt hier op. Dus het is tijd om ze weg te halen.” Hij loopt het veld in met een emmer brokjes en rammelt ermee terwijl hij verleidelijk roept: “kom dan, kom dan, komda, kodda, kodda-kodda-kodda.” Maar rond de hekken wachten wandelaars. En op de palen die de hekken stutten, zitten kinderen met bungelende benen.

Ik zou ook niet komen. Het gebied zelf is rustig en stil, gedekte tinten, zachte kleuren bruin en groen. De herrie komt van mensen. Van snelle bewegingen. Van woest gele jasjes, fel oranje t-shirts, helderrode broeken, kobaltblauwe truien, oogverblindend groene mutsen, schreeuwend paarse schoenen, rare hoedjes, tijgerprints, voetbalnummers. Een glimmende camera die het zonlicht reflecteert, wijst als een geweer naar de koeien. De zuidwestenwind draagt de geur van deo, parfum, eu de cologne door het veld. En verderweg schreeuwen de voetballers in het dorp ‘voorzet, voorzet.’

Later als ik vlakbij mijn auto ben, rijdt de boer langs in zijn 4-wheeldrive. Hij zwaait. Ik kijk om. De koeien staan nog steeds in het veld.

Categorieën
Geen categorie

David

Samen met schilder Cor Sonke heb ik het grensgebied van Zuidoost-Drenthe verkent. Op zoek naar de verhalen van het landschap en de mensen. Wat dat oplevert zie en hoor je van 8 augustus tot 5 oktober 2020 in de expositie Grensgebied in het Centrum Beeldende Kunst in Emmen. De komende acht weken lees je hier alvast een voorproefje.

Een bankje ligt op zijn rug alsof het een schaap is van zo’n vierkant ras. Poten wijd en niet meer in staat om zelf rechtop te komen. Ik pak de leuning in het midden vast en trek de bank ertussendoor rechtop. Hij waggelt wat na en laat een naamplaatje zien. David Krabbenbos.

Via Google beland ik op de Facebookpagina van Het Bargerveen en lees: “Dan passeer je ook het bankje van David Krabbenbos. Een jongeman uit Nieuw-Amsterdam die in 2009 op zijn motor tegen een onverlichte container reed en daarbij om het leven kwam. De sportieve David, die volleybalde bij Thriantha, werd slechts 24 jaar.”

“David heeft bij ons stage gelopen,” zegt weken later iemand van Staatsbosbeheer, “en dat was zijn favoriete plek in het Bargerveen. Zijn as er is uitgestrooid en zijn ouders hebben dat bankje geschonken. Staat het los en valt het vaak om? We zouden vaker door het gebied moeten lopen. Door tijdgebrek lukt dat nauwelijks meer. Dan mis je dit soort dingen en dat is niet de bedoeling.”

Steeds als ik erlangs kom, denk ik even aan een onbekende jongen. En zet zijn bank rechtop als de wind hem weer heeft omgeblazen.