Categorieën
Geen categorie

Klank

Weinig is er dat voor altijd blijft. Een god die eeuwig lijkt, bestaat nog maar een paar duizend jaar. De aarde ouder, maar verzekerd van een einde. De zon een flakkerende kaars die zijn planeten opbrandt te zijner tijd. Niets lijkt te blijven. Voor altijd is misschien alleen het snappen dat niets voor eeuwig is. Peinzend loop ik naar de openstaande deur om te gaan wandelen. Mijn kleinzoon loopt voor me uit. In het voorbijgaan strijkt hij met zijn linkerhand langs de snaren van een akoestische gitaar die doelloos staat te wachten. Net als hij hou ik mijn pas in, luister tot de de laatste klanken weggestorven zijn.

Categorieën
Geen categorie

Te

Ik droomde dat ik wakker was en fris en monter op ging staan. Rekte me uit en deed mijn ogen open. Het was nog donker, maar ik stond al naast mijn bed, trok stilletjes een ochtendjas aan, liep de trap af naar beneden, deed het licht aan, ging aan tafel zitten. Het was te vroeg nog voor de krant. Te vroeg voor een ontbijt. Te vroeg om te gaan werken. Ik deed het licht uit, ging de trap omhoog en schoof het warme bed weer in. Dromen zijn soms echt niet waar.

Categorieën
Geen categorie

Niks

Er komt niks in me op. Ik lig in bed en luister naar het tikken van de wekker die ik nooit gebruik en ’s nachts niet ontcijferen kan. Op de achtergrond klinkt een elektrische tandenborstel en wat dichterbij de ruis van het afzuigsysteem. Buiten blaast een koude wind die de gordijnen laat bewegen. Ik zoek naar een verhaal, maar er komt niets in me op. Is dat een beginzin die de volgende als vanzelf uitlokt? Ik buig mijn bovenlichaam uit het bed en pak een kladblok, tast naar het stompje potlood dat ernaast moet liggen en schrijf: er komt niks in me op.