Categorieën
Geen categorie

Haan

Het klinkt als vuurwerk in de verte. Zomaar op een middag in het voorjaar. Onzin denk ik en sta op om in een andere kamer – met zicht op de straat – door het raam te kijken. En zie een fazanthaan die fanatiek tegen het raam pikt. Het moet zijn spiegelbeeld zijn, waar hij tegen vecht. Hoe stop je dat. Ik hou er een wit tekenvel voor. Hij gaat gewoon door. Ik zwaai. Hij gaat gewoon door. Ik probeer een zwarte jas, een stuk karton, een echte spiegel. Het maakt allemaal niets uit, de fazanthaan blijft zichzelf aanvallen. Ik tik tegen het raam. Twee keer, drie keer. Geen effect. Ik zing hard een regel uit zo’n oorwurm van DoeMaar. Dat werkt. Hij draait zich om en rent zo hard hij kan de tuin in.

Translate »