Piep

In de nazomerzon zit ik op een stoel en drink een kop thee – het is een landerige dag met het gevoel dat ik alle tijd van de wereld heb, dus ik vertel erbij dat het groene thee is, een sencha die je zet met water van hooguit 80 graden omdat groene thee wrang en bitter wordt als je kokend water gebruikt, daarom vinden veel mensen het zo vies – maar dat terzijde. Vanmorgen vroeg zat er een poes op de tuinbrug, ze zag er ontspannen uit alsof dit haar territorium is, haar tuin. En nu ik hier zit met het gevoel dat het mijn plek is en dat ik die plek liever deel met vogels dan met katten, denk ik licht miauwen te horen. Of is het mijn neus die piept als ik ademhaal? Aandachtig luister ik. Een kraai bovenin een van de zwarte elzen blijft maar roepen, een merel in de hazelaar slaat alarm. Ik snuit mijn neus en het geluidje lijkt verdwenen. Even later voel ik me bekeken. Als ik opzij kijk, zie ik onder de meidoorn twee jonge katjes.