Gered

De asfaltweg is een woestijn voor wat er in de bermen leeft. Zwart en heet zo ver het oog reikt als je maar een centimeter hoog bent. Een naaktslak gaat het redden, hij nadert het groene gras aan de overkant. Een kleine veldsprinkhaan en een grote zwarte mestkever hebben het moeilijk. Ze lijken verdwaald. De kever loopt met me mee in de lengterichting. De sprinkhaan zit stil en beweegt niet, tenzij ik hem aan stoot. Eerst loop ik door. Dan besluit ik ze te helpen. Tenminste, ik denk dat ik ze help door ze in het gras te zetten. Eerst de kever. Ik schuif hem op de omslag van mijn notitieboek en zet hem op een open plekje middenin het gras. Nu maar hopen dat het de juiste kant is en dat hij niet verdwaalt door het ongevraagd verplaatsen. Dan de sprinkhaan. Die wil niet. Steeds als ik hem licht aanspoor, doet hij een klein pasje de verkeerde kant op. Wil hij niet gered? Hij moet! Ik schuif hem op de omslag en met twee snelle passen is hij veilig, volgens mij veilig in het gras dat fris en groen oogt na een nacht lang regen. Iets verderop ligt een dode regenworm op het asfalt. Zijn lijf gekruld, lijkt op een lasso.