Zoem

Regelmatig landt er een vlieg op mijn hoofd. En moe van hem steeds weer weg te wuiven, loop ik naar binnen en zoek mopperend een pet. Als ik weer buiten kom, zit de vlieg op de tuintafel. ‘Zeg vlieg,’ zeg ik half hardop, ‘volgens de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens heb ik rechten. Een vlieg niet. Dus blijf van mijn hoofd af.’ Ik hoor het mezelf zeggen en schaam me ineens dat wij mensen de enigen zijn die rechten hebben, pak mijn mobiel, zoek de letterlijke tekst en lees de eerste artikelen hardop voor. De vlieg luistert mee. ‘Zeg eens “vlieg” in plaats van “mens”,’ roept hij vanaf de tafel, ‘of beter nog, vul in plaats van “mens” eens “leven” in!’ Voor de grap doe ik het. Het klinkt als het paradijs.