In gedachten zwerf ik over het terras. Of eigenlijk zwerft mijn luisteren over het terras. Van de ene naar de andere tafel, zonder zelf te bewegen, sluipt mijn aandacht van tafeltje naar tafeltje. Als een plakkerige sliert die op zoek is om ergens aan te kleven. En als het spannend is wat ik hoor, strek ik het luisteren nog verder uit, zodat ik aan die tafel zit. Als onzichtbaar deel van het gezelschap. Drie tafels verderop luister ik naar wat ze zullen eten. Twee tafels verderop welke boodschappen er nog nodig zijn. En naast me denk ik mee over hoeveel bolletjes ijs het beste is. Ik nip van mijn thee en kijk omhoog. Er drijven stapelwolken over. En omdat ik toch al niet ben waar ik ben, kleef ik aan en drijf mee op een prettig warme bries.
Categorieën