Ver

Een schip vaart op de horizon. En ik weet mezelf een zeeman aan land. Met een dwaas verlangen naar een verre einder, naar het deinen van het dek onder mijn voeten. En dan op zee weer terugverlangen naar het land. Een land ver weg. Een land waar ik alleen maar ben omdat wind en stroming me daar brengen. Een toevallig thuis om snel weer te verlaten. Maar ik ben geen zeeman. Hoef niet naar verre landen. Hou meer van blijven dan van gaan. Ik zit op het strand in Bloemendaal aan Zee en droom wat weg over de golven.