Oor

Mijn oor vouw ik dubbel voor de spiegel en zoek naar vergeten haren, van die haren die overal op en uit groeien als je ouder wordt en die je afknipt, die ik afknip of wegschroei, maar die je zeker niet vergeten wilt, niet wilt dat ze zo lang zijn dat een ander denkt dat je slordig bent, dat je nooit in de spiegel kijkt of geen vrouw hebt die soms eens naar je kijkt, of als ze naar je kijkt alleen maar ziet wat ze verwacht. Dus ik vouw mijn oren dubbel voor de spiegel, een voor een, en zoek naar vergeten haren. Ja, ik zie er eentje op mijn rechteroor, maar als ik de schaar die kant op breng, verdwijnt de haar uit beeld. Ik kijk scheel de spiegel in, de vergrotende spiegel in, maar kan de haar niet vinden, hoewel die een centimeter lang was, zeker een centimeter. Als ik dat oor eraf knip kan ik het wat beter bekijken en vind ik die haar gemakkelijk, schiet het door mijn hoofd. Maar ik doe het niet. Zo’n oor er weer aan zetten lijkt me onbegonnen werk.