OK

Ik staar naar de tv, naar een Netflixserie die niet goed is en niet slecht, maar die meer dan honderd afleveringen telt en ik ben pas bij vijf, weet een geruststellend aantal nog te gaan, kijk naar het beeld en kan omdat het bijna saai is, wegdromen naar niks, naar een staat van Zen, een opgaan in niets dat eindeloos duurt, dat rust brengt, stilte genereert, een ledigheid die vol is of een vervulling die leeg is en aan het eind van iedere aflevering volgt vanzelf de volgende, alleen als ik naar bed ga, zoek ik de witte afstandsbediening en druk op OK om te stoppen en als ik opsta op OK om weer door te gaan, altijd maar door te gaan.