Mama

De tijd gaat steeds sneller. Tenminste, zo voel ik dat. Alles is zomaar tien jaar geleden. Kinderen zijn oud. Eh, ouder. Kleinkinderen ineens twaalf jaar jong. De dagen stuiven voorbij. De weken, de maanden en ook de seizoenen flitsen voorbij. Het voordeel is dat het permanent zomer is. Het nadeel dat tegelijkertijd ook herfst en winter en voorjaar nooit voorbij gaan. Het regent en de zon schijnt, ik huil en ik lach. Ik word als kind geboren en ga direct als oude man weer dood. En lig weer in een wieg te kijken naar een gezicht dat naar me lacht en mama zegt en hoopt dat ik het woordje zal herhalen.