Mees

Ja. Een koolmees. Door de verrekijker volg ik de vogel. Hij vliegt van rietstengel naar rietstengel. Grijpt met beide poten een stengel vast. Die dan buigt. En terugveert. Waarna de vogel loslaat, opvliegt en een volgende stengel grijpt. Doorbuigt. Loslaat. En de volgende neemt. Alsof hij alle rietstengels wetenschappelijk onderzoekt op buigzaamheid. Of op een kermis is en speelt. Of heimwee heeft naar zee en zich al deinend het golvend water herinnert. Of honger heeft en op elke stengel wel een rupsje vindt. Ik zet de kijker terug op tafel. Voor het grijpen als zich iets bijzonders voordoet. En wacht op avontuur terwijl ik van mijn thee nip.