Knik

Normaal is dit een tachtigweg. Al een paar weken staan er borden in de berm met Werkzaamheden en Uitrit zandauto’s, gevolgd door een verkeersbord dat je maar vijftig mag. Een Duitser direct voor me doet dat heel secuur. ‘s Lands eer, ‘s lands wijs, denk ik, gezagsgetrouwe Duitsers houden zich graag aan de regels. Maar het is zondag. De kranen staan stil. Er rijden vandaag geen zandauto’s. Ik haal de Duitser in en zie in mijn spiegels dat alle auto’s achter me hetzelfde doen. En ineens realiseer ik me dat wij Nederlanders de verkeersregels zien als een advies. Vijftig betekent: als je ook vindt dat de situatie erom vraagt dat je hier vijftig rijdt, dan is het prima om dat te doen. Vind je het niet nodig? Nou, dan rij je toch gewoon wat sneller. Een paar kilometer verderop stop ik voor een verkeerslicht in het vak voor rechtdoor. Een paar seconden later verschijnt de Duitser naast me in de baan voor rechtsaf. Hij knikt vriendelijk naar me.