Zwijg

Ik zeg niks, zeg ik en weet dat ik daarmee al voldoende zeg, dat in de ontkenning, in het nee, het niets, een boodschap zit dat ik er iets van vind. Ik zeg niks, zeg ik hardop en besluit dan om mijn mond te houden en niet meer te zeggen dat ik niks zeg. Ik zwijg. Zeg niet dat ik zwijg en wend mijn hoofd af zodat mijn gezicht niet verraden kan wat ik bedoel. Hoe zou mijn zwijgen zijn als geen woord, als geen spier, als geen gedachte, als geen gevoel, als alles stil en ingetogen, als niets, ja, als niets.