In een weiland achter het huis staan vijf jonge stieren. Ze lijken zich te vervelen. Staan voor zich uit te staren naar niks. Of naar mij. Dacht ik vanmorgen toen ik vroeg opstond en voor wie buiten was in een fel verlichte etalage zat. Ze staan naast elkaar met hun koppen naar me toe gericht. Ik pak de verrekijker die altijd op tafel staat en probeer te doorgronden wat ze doen. Of ze kijken. Of ze meeleven. Of ik ertoe doe. Filmster in mijn eigen leven. Ik heb geen idee. Later als ik nog eens kijk – ze zijn tenslotte mijn uitzicht net zo goed als ik het hunne ben – zijn ze afgedwaald naar een andere plek in het weiland. Staren naar een wandelaar met hond.
Categorieën