Klok

Elf voor elf? De klok in de ontvangstzaal van het crematorium staat stil. Volgens mijn telefoon is het nog maar vier voor tien. Ik kijk rond en groet bekenden en minder bekenden. Daarna stipt om tien uur lopen we de aula in voor het laatste afscheid. Als we weer buiten staan met koffie en cake of krentenwegge en ik nog eens naar de klok kijk, loopt hij weer. Het is nu elf over elf. Alsof de tijd heel even stilstond en daarna de verloren momenten snel heeft ingehaald. Terug in de auto herinner ik me de rugleuning van de bank voor me. Bekleed met een soort velours tekende zich op de stof een chaos-patroon af, gemaakt door tientallen voeten die in ongeduld of in ontroering als terloops langs de stof heen en weer bewogen.