Op tafel staat een bakje met narcissen. De stelen zijn lang en slap en liggen plat op het tafelblad alsof de bloemen te zwaar zijn om te dragen. Ik zet een breinaald tussen de bolletjes en bind de sprieten bij elkaar. Een dag later, als ik aan tafel zit te eten, stoort het me dat ze zo strak bijeen gebonden zijn. Dat ik het nodig vond om in te grijpen. Dat ze moeten voldoen aan mijn beeld van hoe narcissen in een bakje zich horen te gedragen. Ik knip het touwtje door en hoor ze zuchten van verlichting.
Categorieën