Uit de wind, achter een container, zit een vrouw in een rolstoel. Met beide handen strijkt ze steeds opnieuw de woeste bos loshangend haar naar achteren en kneedt het tot een hoge paardenstaart, die ze dan bevoelt en weer losmaakt om het opnieuw te proberen. Na een paar keer zijn haar handen tevreden. Ze rijdt vijf meter achteruit en kijkt in het spiegelende raam van een winkel naar het resultaat. De hulphond naast haar – een grote poedel met zwarte krullen – huppelt mee als ze naar achteren rijdt. Blaft als ze in het raam zichzelf bekijkt.
Categorieën