Op de luidspreker rechts van mijn bureau staat een foto van mijn vader. Het kiekje herinnert me ook aan mijn moeder, want voor ze stierf, stond het bij haar op het dresssoir. De foto – in een vierkant zilverachtig lijstje – staat er alweer jaren. En zelfs na de dood gaat er een vorm van leven door. De foto viel. Een barst siert nu het glas. Voor hoe ik naar hem kijk, lijkt het niet uit te maken. Ook zijn glimlach nog altijd onveranderd.
Categorieën