Steeds als er iemand de deur van het restaurant uit komt, verandert de geur in de omgeving. Van gras met schaap en frituur naar deo of zweet of parfum. Om bij een lichte bries weer terug te veranderen. Eerst naar frituur, dan komt het gras erbij, een vleugje lavendel van wat plantjes in een pot en dan de schapengeur van verder weg. Een valk bidt boven het terras, schuin links van mij. Hij schreeuwt en laat zich wegwaaien op een windvlaag. Ik schuif een eindje op tot achter een muurtje waar de wind me niet kan vinden en geniet, warm me aan de zon. In de verte roept een koe haar kalf. Denk ik. En nog een keer. En weer. Veertig manieren van loeien heeft een koe, zei een onderzoeker, ook dat een slimme hond zeker duizend woorden kan onthouden en vaker nog wat meer, dat kippen al kletsen met hun kuiken dat nog in het ei zit en honderd soortgenoten moeiteloos herkennen. En een walvis meer brein heeft dan wij. Die stranden niet per ongeluk. Denk ik dan. Maar ik dwaal af. Na verloop van tijd ruik ik niets bijzonders meer. Vergeet ik te ruiken of raak ik gewend aan al die geuren. Zoals alles went en alle vragen die ik heb vanzelf weer lijken te verdwijnen.
Categorieën