Sneeuw

Ik schep de sneeuw van het pad dat naar het huis loopt. In de bosjes vlak langs de tegels vliegt een roodborst met me mee. Hij ziet er dik uit met zijn tegen de kou uitgezette veren, maar ik weet dat het schijn is, dat-ie met een paar uur dood kan zijn als hij geen eten vindt. Als het pad min of meer schoon is – terwijl de sneeuwvlokken blijven vallen en ik vermoedelijk over een paar uur opnieuw kan beginnen – zit de roodborst op een afstandje naar me te kijken. ‘Heb je honger?’ vraag ik hardop. Een antwoord hoor ik niet, maar ik stap de tuin in en maak met de sneeuwschuiver ook een stuk gras en wat zwarte grond sneeuwvrij. Tevreden wandel ik naar huis, naar de warmte, naar de thee. De roodborst is nergens meer te zien.