Het niks heeft me gegrepen, zomaar ineens, zonder dat ik er erg in had was het er, ik werd er niet anders van dacht ik en ook mijn vrouw zei dat ik niet anders was dan anders, toch zat het me dwars, want dat het niks je grijpt, dat is niet mis, daar zijn mensen aan gestorven, gek van geworden, door aan de drank geraakt, en bij mij kwam het gewoonweg binnen, het was er en het bleef, dus ook nu is het er nog steeds, het niks, als een extra laag in mij die er misschien toch ook niet is, een extra dimensie die niemand ziet en ik zelf vaak ook niet, afgezien van een enkel moment van diepe stilte dat nieuw is, dat ik nog niet kende en waarin ik denk aan niks en weet dat niks er is, dat het binnengeslopen is als een dief in de nacht en -ben ik bang- blijft tot het verdwijnt in mijn laatste ademtocht of wie weet zelfs dan onopgemerkt toch achterblijft.
Categorieën