Schil

Soms als ik aardappels schil, denk ik aan een van mijn opa’s. Dan hoor ik hem zeggen dat het dunner moet. Hij pakt het schilmesje van me over, schilt de aardappel flinterdun en doet het zo dat de schil in een lange ononderbroken sliert van de aardappel wordt afgepeld. Als een schaap dat na de slacht in een keer van zijn vacht ontdaan wordt. Daarna pas herinner ik me soms iets meer. Dat hij het ook met appels kon. Dat hij dovig was. Zijn geur in de badkamer. Zijn oude hoed die ik mee mocht naar huis, maar nooit gedragen heb. Een boek dat – toen hij merkte dat ik het mooi vond – ik van hem kreeg, met speciaal voor mij zijn naam erin geschreven. Of ik het nog zou hebben, vroeg ik me af en liep de zoldertrap op naar de kast met in onbruik geraakte boeken.