In de schemering zie ik ze soms nog, de drie bijna witte koeien in de wei achter het huis. Nu het nacht is, zijn ze onzichtbaar en ik stel me voor dat ze aan het hek staan en door het raam naar binnen staren. Naar een verlichte etalage. Naar een soort van televisie. En dat ze dan verzuchten dat het wel een heel erg saaie serie is. Zoiets als kijken naar een schip voor anker dat urenlang meedeint op traag kabbelende golfjes, naar een varken dat in de modder ligt te slapen, naar gras dat tergend langzaam groeit. Ik lig op de bank en zap van zender naar zender. Zie overal reclame. Zet de televisie uit en wilde wel dat het weer dag was, zodat ik naar de koeien kijken kon.
Categorieën