Nat

Regen zegt de lucht. Regen zegt de weerapp. Niet veel, een beetje maar. Dus ik wandel een gewone wandeling. De eerste druppels voelen koud. Ze tikken op de grond, op blad van bomen, sprieten gras. Alles wat niet star is, lijkt te bewegen. Niet zoals de wind dat doet, die zachtjes rukt of harder soms en alles wat hij aanraakt zwiepen laat, laat buigen. Nee, regen is een trilling, een siddering, een huiver. Ik ril met mijn gewone kleren aan die vocht vasthouden en steeds meer het regenwater door laten sijpelen tot op mijn huid, tot straaltjes langs mijn nog warme borst en buik en rug. Wat ik aan leven zie, lijkt de regen niet te deren, gaat gewoon zijn gang. Alleen ik, in mijn eentje in het veld, word nat en vind het maar niks