Weten

Ik wring me in mijn schoenen. Hond kijkt op. Hij kwispelt. Wat heerlijk niet te weten wat er straks gebeuren gaat, denk ik. Niet weten van die klus die vanavond af moet zijn, niet van de auto die een beurt moet hebben, niet van de pc die hapert, niks van morgen, niets van welke dag erna dan ook. Alleen vandaag dat telt, alleen het nu. Ik schuif de tuindeur open en laat me vallen in een luie stoel. Mijn wangen warmen in de najaarszon. Hond ligt in het gras en knaagt aan een teruggevonden botje. De wind speelt met zijn haar.