Vanzelf

Dagenlang. Nachtenlang. Hij zat op een bankje aan de rand van het park. Zo op het oog een keurige man, zelfverzekerd en ontspannen. “Ik maak de tijd zoek,” zei hij toen ik vroeg wat hij op dat bankje deed. “Tenminste dat probeer ik. Ik heb er simpelweg teveel van en ik weet me er geen raad meer mee. Dus ik maak hem zoek. Je ziet het vanzelf als het is gelukt, want dan ben ik verdwenen. Zonder tijd is er immers geen bestaan.” Op een ochtend toen ik de hond uitliet was hij weg.