Ree

Verlicht door de zon zie ik honderd meter verderop een ree tussen de bosjes staan. Tien meter ernaast staat nog een ree en even verder weer een. Ze kijken mijn kant op. Onbeweeglijk kijken ze mijn kant op. Stokstijf staan ze naar me te kijken of op z’n minst in deze richting, naar mij of naar het huis, de ondergaande zon. Minutenlang kijk ik terug. Op tafel staat een kijker, ik zou hem kunnen pakken om ze van dichtbij te te zien, maar ik doe het niet. Het reflecterend glas zou ze kunnen laten schrikken. Of wellicht zie ik dan bevestigd wat ik eigenlijk al weet. Dat het geen reeën zijn. Dat de avondzon wat onbegroeide stukjes boomstam bruinig-geel verlicht en de rest gedaan wordt door mijn wens een ree te zien. Onbeweeglijk in het laatste licht van de ondergaande zon.