Ontbijt

Uit Turkije denk ik en een jaar of vijftig. Hij zit in zijn eentje aan een vierpersoonstafel in de ontbijtzaal van het hotel. Voor hem een bord met broodjes. Zwarte koffie rechts. Links naast zijn bord ligt een forse mobiel. Hij eet een croissant en tussen de happen door praat hij met ingehouden stem voor zich uit. Als hij een slok koffie neemt, hoor ik een blikkerige vrouwenstem iets terugzeggen. Het gesprek duurt lang. Soms haalt hij een tweede mobiel uit zijn broekzak en kijkt er even op. Tijdens het kauwen luistert hij aandachtig naar wat de vrouwenstem te zeggen heeft om als de hap is doorgeslikt op rustige toon te antwoorden. Zijn bord is leeg. Hij staat op en loopt naar het ontbijtbuffet. De vrouw praat door. Haar stem klinkt als een vraagteken. Even is het stil. Ze verheft haar stem. En nog een keer. Ik ben de enige die haar hoort. Verstaan kan ik haar niet.