Net op tijd

Mijn linkerhand is bedekt met aarde, een dikke korst zand die vastzit en mijn huid vervangt. Er groeien mossen op en kleine plantjes. Ik kijk ernaar en weet dat ik het nú moet doen! Met mijn rechterhand wrijf ik doelgericht de korst van aarde weg. Het voelt als het zand dat je tussen je tenen blijft plakken als je blootsvoets op het strand gelopen hebt. Ik hoor het ruisen van de korrels die in een wolk van zand de grond bereiken. Een nieuwe, roze huid bedekt mijn hand en ik slaak een zucht van verlichting. Dat was maar net op tijd. En schrik wakker uit een dutje. Woester droom ik deze dagen. Nog steeds regent het.

Uit Hondenwacht. Even inkijken?