Krak

Een vroege najaarsdag. Het eerste blad kleurt rood en geel, de lucht is zacht, het bos een beetje drassig. Ik doe het zonder bril vandaag en hoor soms ver beneden mij een zachte krak. Onder mijn wandelschoenen verpulveren de huizen van de slakken die moedig het pad oversteken. Naar links of naar rechts, net waar de slak dacht dat het beter was. En het verbaast me dat de een gaat naar naar waar de ander net vandaan komt. Ik zet mijn bril op, zodat ik er niet nog meer vertrap, maar weet dat er ook kleiner leven is dat ondanks mijn scherper zicht onhoorbaar sneuvelt onder mijn zwaar geschoeide voeten.