Categorieën
Geen categorie

Klank

Weinig is er dat voor altijd blijft. Een god die eeuwig lijkt, bestaat nog maar een paar duizend jaar. De aarde ouder, maar verzekerd van een einde. De zon een flakkerende kaars die zijn planeten opbrandt te zijner tijd. Niets lijkt te blijven. Voor altijd is misschien alleen het snappen dat niets voor eeuwig is. Peinzend loop ik naar de openstaande deur om te gaan wandelen. Mijn kleinzoon loopt voor me uit. In het voorbijgaan strijkt hij met zijn linkerhand langs de snaren van een akoestische gitaar die doelloos staat te wachten. Net als hij hou ik mijn pas in, luister tot de de laatste klanken weggestorven zijn.