Categorieën
Geen categorie

Klak

Het betonnen pad is lang en recht en het praat tegen me. Het zegt hoe klein ik ben, hoe onbeduidend, hoe fragiel, hoe weinig ik voorstel. Naast het pad staan voetstappen van mensen die een eigen route kozen. Eerder heb ik ze gevolgd en steevast eindigen ze voor een hek, aan de rand van een plas, in het moeras. Keren dan op hun schreden terug of verdwijnen in het niets. Dus loop ik stevig door over het gebaande pad. Voel alleen mijn voeten. Hoor mijn hakken klakken in een ritme dat doet denken aan een SOS.