Kijkt

Weilanden. Verder weg een meertje. Dan een dorp waar ik tien jaar terug een huis zocht. De klinkerweg ziet er bekend uit, net als de patattent, de haven met de platbodem vol lampjes en het niet-gekochte huis. Achter het raam van de voorkamer staat een kleine tafel met een Perzisch tapijtje erop. Op de tafel een laptop en voor de laptop een man. Hij kijkt van het scherm naar buiten en dan weer terug naar het scherm. Steunt zijn hoofd met zijn linkerhand. Kijkt naar buiten. Kijkt naar het scherm en dan minutenlang schuin omhoog naar de regenlucht. Vanuit mijn geparkeerde auto zie ik het aan en denk dat ik gelukkig ben ontsnapt.