Cocon

Net uit bed en onwennig nog zoek ik naar mijn vest. O ja, daar op die stoel, keurig over de leuning. Ik schiet het aan en maak wat eten voor de hond en voor mijzelf. Gedachteloos beweeg ik mijn hand naar mijn nek waar het kriebelt. Mijn wijsvinger raakt iets aan en ik voel een felle beet. Woest veegt mijn hand opzij over mijn huid en op de opengeslagen krant valt een dikke spin. Ze blijft roerloos zitten, alsof ze wacht tot ik zo meteen neerval en ze me in een cocon verpakken kan voor later. Tien minuten later zit ze er nog. Stil en onbewogen. Of dood wellicht? Het is een dikke. Op haar rug een groot wit kruis. Onwillekeurig masseert mijn hand de plek waar ik ben gebeten. Ik wip de krant een beetje op en onbedoeld rolt de spin op haar rug. Acht poten grijpen naar me. Ik deins terug en zie hoe ze razendsnel langs de tafelpoot naar beneden rent en in een hoek verdwijnt. De hele dag nog, voel ik dat ze op me loert. Een onvergetelijke prooi.