Afslag

Ik laat het gas los en aarzel. Rij ik door zoals zo vaak? In een opwelling stuur ik naar rechts. Vandaag sla ik af. De vertrouwde naamplaats uit mijn jeugd. Het hoekje waar een vriendje woonde, het was best ver fietsen als ik op zaterdag bij hem ging spelen. De weg naar een plukje boerderijen waar ik op een geleende brommer naartoe scheurde toen ik in die buurt verkering had. Hee, een nieuw fietspad. En dat transformatorhuisje staat er nog altijd. Links het bos met de vijver en de ijsbaan, rechts het kerkhof. Het witte hekje piept nog steeds. Het ruikt er naar paddenstoelen en rottend blad. Dan tussen de zerken de bekende steen die zwaarder lijkt dan dan ik mij herinner en ietwat achterover leunt. Even sta ik stil en inspecteer het tuintje op het graf. Ach, wat maakt het ook uit hoe het erbij ligt. Laat maar groeien die planten en dat boompje. Een windvlaag. Om me heen ploppen een paar eikels neer. Ik draai me om en loop hetzelfde pad terug. Een man in de verte steekt zijn hand op.