Categorieën
Geen categorie

Afslag

Soms doe ik het. Neem de afslag naar mijn geboortedorp en rij langs een bekende weg de vertrouwde omgeving binnen. Dan even opletten waar tussen de bomen het zandpad begint dat naar het kerkhof leidt. Parkeren in de modder van de berm en een kapot wit hekje door. Daar liggen ze dan samen, afgedekt met bodemkruipers, gemarkeerd met een fikse zwerfkei die achteraf gezien wel kleiner had gemogen. Simpel. Koperen plaat erop met hun namen. En op de plaat, schuin boven de naam van mijn vader kleeft een half vergaan eikenblad. Het kleurt erbij alsof het ervoor gemaakt is, ook van koper is. Even blijf ik staan. Draai me om om door te gaan, net als een zuchtje wind het blad weer verder blaast.

Translate »