Ochtendwandeling

De leeuweriken, onzichtbaar in de lucht, piepen en knorren als een ruis uit het heelal, een licht gestoorde radiozender, een boodschap uit de tijd die ik niet -of niet meer- kan verstaan. Of zingen ze dat ik er weer eens niets van heb begrepen? Een blinde vlieg steekt door mijn veel te dunne huid. Langzaam zwelt de bult en verkleurt naar rood met witte kern. Mijn blote armen lokken alles wat kan prikken, mijn blauwe shirt schreeuwt hier is bloed, warm bloed onder een fris en pas gewassen vel. Een wandelend ontbijt met kant-en-klare hapjes.