Hap

Heerlijk dit broodje. Eerst eet ik de randen weg en werk mezelf dan lekker langzaam naar het meer dan smakelijke hart, de allerlaatste hap die op voorhand al blij maakt en doet watertanden. Ik zit buiten op het terras en de zon schijnt dat het een lieve lust is. Wespen, hoornaars, muggen zijn druk aan het werk. De laatste hap ligt inmiddels tussen duim en wijsvinger. Ik doe mijn mond wijd open en schuif hem langzaam naar binnen. Een bromvlieg zoemt langs en op hetzelfde moment beweegt er iets aan de onderste rand van mijn blikveld. Ik sluit mijn mond en omvat het broodje. Dan twijfel ik even, want is die vlieg nou mee naar binnen? Uitspugen en kijken is geen optie. Zonde van al die moeite, van zoveel voorpret. Voorzichtig en attent op onverwachte kriebels kauw ik het hapje fijn en slik het door. Dan opgelucht een zucht. Het smaakt prima. Zelfs voor een broodje bromvlieg.